Olta Dokle-Troshani

Maja e penes sime,
pikon dite e net te ngopura
lot e vese ngazellimesh,
te derdhura e shfaqura,
mbi deboren e bardhe,
te mijera fleteve te zhubrosura,
ujitur me copeza mendime,

Veshet deshifruan ca vaje,
ato me gjymtyre te kalbura.
Supet duruan vershimin e habive,
ato me mashtrimin te kurorezuara.
Ne kafke memoria mbyllte vrima,
ato me shushunjat shartuar.
Befas,

E uritur jam dhe e ngopur,
mbi mua kalojne mijera udhekryqe,
s'di te mas kohen, as rruget ti hartoj,
nata bie heret tek une, ku te me gjesh,
e une pas pak ku te te kerkoj?
Si, nga, ku ta di,

Cdo rruge bashke shetitem,
cdo rrugice me drite,
nen, mbi e nder avuj
te dyjave na pershendeten,
pernate e perdite.
Levizem ne sa e sa here,
duar e kembe memece ne kor,

Pergezoj...
luften me vetveten,
kenaqesine e hidhur ne mbarim,
thurjen e te menduarit te shurdher,
tradhetine e ngjyrave ne enderrim,
bindjen melankolike te deshperuar,

Ndjenja te embela si feshferima endacake, treten.
Ne varg zinxhire shpirt e mendje, arratisen.
Njerine, dinjitetin e hershem, ta therrasim.
Therrmijat e tokes qe shkelem, te ripertypim.

Ngjizur me një princip të lashtë,
ngjyer sa herë në nuanca të varakëta,
pikoj djersë sot ngjitur me ëndrrën,
duke ju mburrur tulatjeve të largëta.

Dy sy të shndritshëm, veshur me premtime,
ëmbëlsojnë çdo skutë të fshehtë të botës sime.
Si xixëllonja vere vezullojnë, ndër avuj të nxehtë
në fluturim spërkasin shpresë, si fllad të lehtë.

Gjaku im magnetizuar, më ndan në copëza dhimbje.
Në kërkim derdhjesh, rrjedh furishëm e s’derdhet.
Tërbuar brenda meje, shpërthej në vaj e klithje.

Ne cilin kënd te ndërgjegjes ti mbështes fjalët,
ndërgjegjja fryrë pështyn për të mos plasur.
Asnje shpirt i ri a i vjeter para meje s’ndalet,
as diçka shurdhe të paktën me sy trashur.